Zakochana w Tatrach

To dość nietypowe z mojej strony rozpoczynać post zdjęciem, ale w tym wypadku za każdym razem, gdy zbierałam się do napisania czegoś sensownego, w ciągu dziesięciu sekund usuwałam wszystkie nabazgrane literki. Żadnymi słowami nie potrafiłam wyrazić tego, co czułam, gdy robiono mi to zdjęcie. Stwierdzenie, że poczułam się mała, byłoby olbrzymim niedopowiedzeniem. Poczułam się mikroskopijna, tak malusieńka, jak łza, którą uroniłam na tą skałę. A uroniłam tą łzę dosłownie, schodząc z szczytu przy łańcuchach, przezwyciężyłam swój największy strach i uczucia, jakich wtedy doznałam nie mieszczą się w ramowych, a nawet cenzuralnych określeniach strachu, radości, adrenaliny, nie wiem nawet jakich słów mogłabym użyć dalej. Jeśli ktoś nie ma pojęcia, gdzie na tym zdjęciu jestem, to podpowiem. To Giewont, 1894 metry nad poziomem morza, lata świetlne od rzeczywistości, w jakiej żyję na co dzień. W momencie, gdy mój luby bawił się w fotografa, powiedziałam, że opatrzę te zdjęcie opisem ,,bez szpilek na Giewoncie". 

Nie wiem, jak nazwać tą siłę, która emanuje z tych olbrzymich skał. To coś więcej niż piękno, to chyba wieczność, nieśmiertelność, to ta nieprzezwyciężona siła, która pcha człowieka tam, gdzie nikt się go nie spodziewa. To coś, co pozwala mi uwierzyć w wszelkie stare legendy i mity. Bo te góry na prawdę tak wyglądają, jakby lada chwila mogła Ci przez drogę przejść postać nie z tego świata, momentami zastanawiałam się, czy ja nadal jestem z tego świata. Nie wiem, czy to ta wysokość uderza nam do głowy, czy świadomość, że jesteśmy gdzieś, gdzie nie każdy śmiertelnik postawi w swoim życiu nogę. Uczucia jakby nabierają na sile, może jeśli tlenu w powietrzu wokoło jest mniej, my zapełniamy tą pustkę cząstką siebie?Naszymi emocjami? Kochając, kochałam w tym momencie mocniej, strach potrafił w mgnieniu oka przeobrazić się panikę, radość w niemal euforię, a zmęczenie... cóż, zmęczenie pokazało mi, jak łatwo moje ciało pokonać, ale jak potężna jest siła mojej woli. Na zdjęciu Przełęcz Kondracka, 1723 metrów nad poziomem morza. W życiu nie jadłam smaczniejszej kanapki, kabanoska, a gorąca herbara nie miała tak zbawiennego smaku, jak tam. 

Przestało mnie dziwić, dlaczego wysokość, góry i ta dzika natura tak fascynowała romantyków. Poruszyła ona w mojej duszy pewną nutę, której nie znałam i nawet, jak od powrotu minęły już miesiące, mam wrażenie, że ta nuta jeszcze silniej we mnie rozbrzmiewa. Pozwala mi przywoływać wspomnienia, przeżywać te chwile na nowo. Poczułam się silna, prawdziwa, naturalna, krucha, nierealna i nierzeczywista. Kontrast? A może chuśtawka nastrojów? Raczej przemyślenia. 

Wrócę tam, nie wiem kiedy ale wrócę na pewno, nie raz i nie dwa, obiecałam to sobie i tym skałom. Pokochałam Tatry, tak szczerze, tak namiętnie, tak na zawsze. 

                                                                             

                                                                       Do następnego!

                                                                                           Wasza

                                                                                                    Karmelowa Blondynka